Dear one,
Καθώς αισθάνομαι ότι αυτή η περίοδος έχει πολύ θηλυκή ποιότητα, που σημαίνει ότι ίσως βιώνουμε μια μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στα πράγματα, ίσως να γινόμαστε υπερευαίσθητοι και ταυτόχρονα να αισθανόμαστε μια ήσυχη δύναμη μαζί με μια εσωτερική ανάγκη να παραμείνουμε σιωπηλοί καθώς διατηρούμε την διαύγεια μας αλλά και την εσωτερική φλόγα του εαυτού μας, του κέντρου μας, μέσα σε όλα αυτά, ήρθε αυτός ο διαλογισμός, σε αυτές τις στιγμές ησυχίας…
Έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε ότι όταν αισθανόμαστε την αξία της παρουσίας μας είναι κάτι το εγωιστικό…
Αυτός ο σύντομος αλλά ουσιαστικός σε νόημα διαλογισμός, μιας και δίνει την ώθηση για ενδοσκόπηση, ίσως είναι και για εσένα μια υπενθύμιση ότι δεν είμαστε εδώ σε αυτήν την γη για να περπατάμε στον κόσμο σαν μια τυχαία σκιά, σαν ένας ξένος που ζητά την άδεια να υπάρχει, αλλά σαν ένας Ναός και προσκυνητής μαζί.
Τιμώντας την παρουσία μας, δεν υψώνουμε τείχη αλλά ανάβουμε έναν φάρο. Γιατί η αξία και η ιερότητα δεν είναι κάτι που κερδίζεται αλλά ένα δώρο που φέρνουμε μαζί από την πρώτη μας ανάσα. Μια πινελιά ανεξίτηλη, χαραγμένη στο είναι μας.
Αναγνωρίζοντας το ιερό μέσα μας, βιώνοντας το μέσα από το σώμα μας, παύουμε να ψάχνουμε την επιβεβαίωση.
Γινόμαστε η πηγή και το δοχείο μαζί και τότε η παρουσία μας είναι μια ευλογία στην γη.
Τιμώντας το φως σου μπορείς να δεις την λάμψη στα μάτια του άλλου…
Με αγάπη και φροντίδα
Αργυρώ